در پایان، ایده ذخیره‌سازی زمان‌های اضافه‌شده در طول روز برای استفاده در آینده، اگرچه در لحظه‌ای همچنان در محدوده نظری و تخیلی به نظر می‌رسد، اما از تمام جهات از جمله علمی، فلسفی، فناوری و اجتماعی ارزش بررسی و پژوهش را دارد. اگرچه چالش‌های فنی و اخلاقی دست کم گرفته نمی‌شوند، اما تلاش برای درک بهتر زمان، چه از دیدگاه نسبیتی و چه از منظر روانشناختی و فرهنگی، می‌تواند ما را به اکتشافات جدید و حتی انقلابی در مدیریت زندگی سوق دهد.

پیشرفت‌های آینده در حوزه‌های هوش مصنوعی، فیزیک کوانتوم، نورولوژی و فناوری‌های نوین احتمالاً دیدگان ما را نسبت به زمان و بهره‌برداری از آن تغییر خواهد داد. امروزه، با بهبود الگوریتم‌های مدیریت زمان، توسعه دستگاه‌های پوشیدنی و اینترنت اشیا، نمودهایی از تکنولوژی‌های «هوشمند» به کار می‌رود که به ما یادآوری می‌کنند زمان ارزشمند است و باید به شیوه‌ای بهینه مدیریت شود. شاید در آینده نه تنها بتوانیم زمان‌های غیرمفید را ذخیره کنیم بلکه بتوانیم با کنترل نسبی جریان زمان، شرایطی ویژه خلق کنیم که در مواقع اضطراری یا برای رسیدن به اهداف بلندمدت، از آن استفاده بهینه کنیم.

همچنین، جنبه‌های فرهنگی و اجتماعی این فناوری می‌تواند موجب تحول در نحوه نگرش به تجربه، خاطره و حتی مفهوم زندگی شود. اگر بتوانیم زمان را به عنوان یک سرمایه‌گذاری در نظر بگیریم، مانند سرمایه‌گذاری‌های مالی یا سرمایه‌های انسانی، به احتمال زیاد شاهد تغییرات بنیادینی در نظام‌های آموزشی، کاری و حتی شیوه‌های گذراندن اوقات فراغت خواهیم بود.

در نهایت، هر چقدر هم که فناوری ذخیره‌سازی زمان در حال حاضر در مرز تخیل قرار دارد، اما سرشار از پتانسیل‌های بالقوه‌ای است که می‌تواند چشم‌انداز آینده ما را تغییر دهد. این ایده الهام‌بخش پژوهش‌های بین‌رشته‌ای و همکاری‌های نوآورانه‌ای می‌شود که به تعمیق درک ما از خود، زمان و جهان منجر می‌شود. شاید روزی برسد که نه تنها بتوانیم زمان را به عنوان یک موجودیت ثابت مشاهده کنیم، بلکه بتوانیم به گونه‌ای خلاقانه از آن بهره ببریم و زندگی را به شکلی جدید و متفاوت مدیریت کنیم.